کاکتوس هایتان را رها کنید

اگر کسی به اندازه ای که دوستش دارید دوستتان ندارد ، رابطه تان را تا نا کجا ادامه ندهید ، به خودتان امید ندهید که بالاخره روزی دوستم خواهد داشت  ، اینکه گاهی از طرف او پذیرفته میشوید و گاهی نمیشوید کلافه تان خواهد کرد ، گویی در جا میدوید هر چقدر تلاش میکنید به جایی نمیرسید  ، این نرسیدن دائمی خسته تان میکنید ،خشمگین میشوید ، افسرده میشوید ،خودتان را قانع نکنید  ( که اگر دوستم نداشت این همه مدت نمیماند ) ، او بخاطر خودش با شما مانده شما با توجه و محبتی که به او میکنیداحساس دوست داشتنی بودن به او میدهید ، غرورش را ارضا میکنیدباعث رشد عزت نفسش میشوید ، پس چرا با شما ادامه ندهد؟

وقتی به کسی که دوستتان ندارد نزدیک میشوید هرچه بیشتر نزدیک شوید ، بیشتر زخمی میشوید پس کاکتوس هایتان را رها کنید...

 

خودم را دوست دارم

من یاد گرفته ام جای خالی همه را با خودم پر میکنم...

من با خودم مهربان هستم

حتی وقتی غیر قابل تحمل میشوم

خودم را تحمل میکنم

دست خودم را میگیرم

با خودم قدم میزنم

و هر جا دلم خواست می برم...

هیچوقت خودم را تنها نمیگذارم...

وقتی دلگیر میشوم

 و گریه میکنم

صبورانه با خودم حرف میزنم

تا آرام شوم...

چیزی ندارم که از خودم پنهان کنم

حتی سیگار را خودم برای خودم روشن میکنم...

در شب های سرد

خودم را محکم بغل میکنم

پتو میکشم روی خودم

مبادا سرما بخورم.

میدانم چای دوست دارم

صبح بیدار که میشوم

برای خودم یک استان چای خوشرنگ میریزم...

هرگز چیزی را به خودم تحمیل نمیکنم

خودم را مجبور نمیکنم

 حرفی را که دوست ندارم بزنم...

خودم را مجبور نمیکنم

روی صحنه بروم و باب میل شما بازی کنم...

لازم نیست نگران من باشید

من به اندازه کافی نگران خودم هستم.

خودم را خوب میشناسم

بهتر از هر کسی

و میدانم چطور خودم را خوشحال کنم.

همیشه به محض اینکه به خانه رسیدم در را برای خودم باز میکنم

تا ناراحت نشوم

چون من میدانم از پشت در ایستادن خوشم نمی آید... من یاد گرفته ام

جای خالی همه را با خودم پر میکنم.

اگر می خواهی حالت همیشه خوب باشد حالت را به حال دیگران گره نزن

خیالت راحت...

تو که خوب باشی دیگران هم حالشان خوب است

دوست داری بدانی چقدر برای دیگران مهم و عزیز هستی؟

کافیست چند روزی سراغشان را نگیری! نه اینکه خودت را لوس کنی ، نه هرگز

فقط چند روزی وظیفه ی سراغ گرفتن از حال دیگران را فراموش کن

در این صورت یا دلتنگ می شوند و یا فراموش میکنند !

اگر دلتنگ و نگرانت شدند قدرشان را بدان و به هر قیمتی که شده آنان را در کنار خود داشته باش

و اگر فراموشت کردند ، به راحتی فراموششان کن... اینان همان هایی بودند که ترس را به تو آموختند !

ترس از تنهایی و عدم توجه و تائید آن ها

بابت نوازش های روحی که تو را می کنند بهایش را نقد از تو طلب می کنند

گویا همیشه به آن ها بدهکاری و این ترس در ناخودآگاهت تو را مجبور می کند تا همیشه راضیشان نگه داری

همیشه پروانه بودن برای دیگران نشانه عقل و انسانیت نیست.